مقابل من ايستاد دست چپش را به سوى دست راست من دراز كرد و من به آن آويختم . دختركم دست راست خود را به سوى اژدها دراز كرد و اژدها گريزان برفت . آنگاه مرا نشاند و خود در دامنم نشست و با دست راست خود ريش مرا نوازش داد و گفت : پدرجان ! « أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ » . « 3 » « آيا براى آنان كه گرويده‌اند هنگام آن نرسيده است كه دلهايشان براى ياد خدا فروتنى كند » . سخت گريستم و پرسيدم : دختركم ! مگر شما هم قرآن مىدانيد ؟ گفت : آرى پدر ! ما به قرآن از شما آشناتريم . گفتم : از آن اژدها كه آهنگ نابود كردن مرا داشت بگو ، گفت : آن كردار ناپسند تو بود كه آن را چندان نيرومند ساختى كه مىخواست ترا در آتش جهنم غرق كند . گفتم : از آن پير كه در راه بر او گذشتم بگو ، گفت : پدرجان آن كردار پسنديده‌ات بود ولى او را چندان ناتوان كرده بودى كه ياراى ستيز با كردار ناپسندت نداشت . پرسيدم : دختركم ! شما در اين كوه چه مىكنيد ؟ گفت : كودكان مسلمانيم كه در آن سكونت داريم و تا روز رستخيز منتظر شماييم كه چون پيش ما آييد از شما شفاعت كنيم . مالك گفته است سراسيمه از خواب پريدم ، همه باده‌ها را بر زمين ريختم و ابزار آن را شكستم و به سوى خداى عز و جل توبه كردم و اين موضوع سبب توبه‌ام بود . « 4 » 80 - داود طائى عبد اللّه بن عبد الرحمان سلمى با اسناد خود براى ما از قول حمّانى نقل كرد كه مىگفته است : آغاز توبه داود طائى چنين بود كه به مقبره‌اى رفت و شنيد زنى كنار گورى چنين مىخواند : مقيم الى ان يبعث اللّه خلقه * لقاوك لا يرجى و انت قريب تزيد بلى فى كل يوم و ليلة * و تسلى كما تبلى و انت حبيب « تا هنگامى كه خداوند خلق خود را مبعوث فرمايد برجايى و با آنكه نزديكى ولى به ديدار تو اميد نمىرود ، هرشب و روز بر فروپاشى پيكرت مىافزايى در عين حال به فراموشى سپرده

--> ( 3 ) . بخشى از آيه 15 الحديد . ( 4 ) . شرح حال و كرامات مالك بن دنيار در بسيارى از كتابهاى صوفيه از جمله صفة الصفوة ابن جوزى ، صفحات 209 / 197 ، ج 3 و حلية الاولياء ، ابو نعيم ، ص 357 ، ج 2 و تذكرة الاولياء ، عطار ، صفحات 56 / 48 آمده است ، اين داستان را با اندك‌تفاوتهاى لفظى يافعى هم در روض الرياحين فى حكايات الصالحين ، ص 180 ، در حاشيه قصص الانبياء ثعالبى چاپ مصر آورده است .